Ostatnio komentowane:
Ukąszenia, użądlenie

Człowiek ukąszony przez zwierzę powinien skonsultować się z lekarzem, bowiem może się to wiązać z wieloma niebezpiecznymi dla zdrowia a nawet życia konsekwencjami. Podstawowa wiedza na temat następstw takich wypadków powinna być znana każdemu z nas. Warto również zapoznać się z wiedzą na temat pierwszej pomocy. Kiedy już zostaniemy ukąszeni przez zwierzę należy się zastanowić […]

DevURL
Polecamy rowniez:
System reklamy Test

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Odruchy skórne i głębokie

Saturday, September 3rd, 2016

Odruchy miejscowe powstają n ajczę4ciej pod wpływem podniet słabych. Gdy siła podniety wzrasta, obejmuje ruch odruchowycoraz większe grupy mięśni, przedewszystkiem tejsamej strony ciała, a później i strony przeciwległej. Po przecięciu n. p. rdzenia pacierzowego zwierząt ssących w części szyjnej drażnienie kończyny przedniej powoduje najpierw odruch drażnionej kończyny, potem kończyny tylnej tej samej strony i ogona; przy dalszem wzmacnianiu podniety występuje odruch w drugiej kończynie tylnej, a na końcu w drugiej przedniej, Jeżeli się zaś drażni tylną łapkę, to kolej, w której ruchy odruchowe się odbywają, jest następująea: końezyna tylna drażniona, druga kończyna tylna i ogon, kończyna przednia tejsamej strony, druga kończyna przednia (Sherrington). Z teeyidać, Że odruchy rozszerzają Się w rdzeniu zarÓwno kierunku oralnyîP,Țk i țv kierunku pgpnpyyyn i to najezęśe@j nieprzerwanie z jednej grupy mięśniowej na sąsiednie. Niektóre jednak odruchy ciała przebiegają po luku odruchowym odmiennym, niż wyżej opisany. Są mianowicie odruchy, które nawet przy najsłabszem podrażnieniu nie ograniczają się do Części ciała drażnionej, lecz obejmują symetryczne grupy mięśni drugiej polowy ciała; są to tak zwane odruchy obustronne symețv•ygzwe. Często jednak odruch po stronie drażnienia jest silniejszy niż po przeciwnej. Tu należy n. p. obustronne odruehowe mruganie powiekami, odruch źrenicy, obustronne skurcze przepony, występujące u zwierząt z pwzeciętym wysoko rdzeniem przy drażnieniu skóry, inne odruchy oddeehowe, jak kaszel, czkawka, kichanie i t. p. Znane są także odruchy skrzowane, w których pod wpływem podniet, trafiaŔcych jedntț stronę ciała, odruch odbywa się w drugiej Ijolowie ciała i to bądź w grupach mięśni, któryeh nerwy należą do tego samego odcinka, bądź też w dalszych. Tego rodzaju odruchy znajdujemy najczęściej, choć nie wyłącznie, u zwierząt, u których lokomocya odbywa się przez używanie skvzyżowanyeh kończyn (kłus). Odruchy występujące u człowieka dzielimy na sk Ó r n e powierzchowne i ścięgniste czyli głębokie. Podział ten ma szczególne znaczenie z klinicznego punktu widzenia, a opiera się na różnicach w narządzie odbiorczym łuku odruchowego. Odru ch ami sk ór n y mi nazywamy odruchy ograniczone najczęściej do małej grupy mięśni, które otrzymuje się przez lekkie drażnienie (głaskanie lub słabe pocieranie) pewnej części skóry, Ich stałość i forma seł uderzające. Tu należą tak zwane: odruch jądroW, to jest skurcz mięśni podnoszących jądro (m. cremaster) przy głaskaniu wewnętrznej części uda, odruch mięśni brzusznych, wywołany przez drażnienie skóry brzucha, odruch podeszwowy, t. j. ruch palców, szczególniej palucha przez głaskanie skóry podeszwy i t. d. U psa można również wywołać eały szereg rozmaitych Odruchów skórnych przez lekkie drażnienie skóry różnych okoliceiala. Z tych odruchów niektóre nabrały większego znaczenia, gdyż służyły do dokładniejszego studyowania zjawisk odruchowych.

Odruchy rdzeniowe

Saturday, September 3rd, 2016

Odruchy rdzeniowe podzielić możemy ze względu na narząd wykonawczy na takie, w których występuje czynność mięśni szkieletu i takie, w których narządem wykonawczym są mięŠnie gładkie lub gruczoły. Pierwsze nazywamy odruchami animalnymi, drucrłe. wegetacyjnymi; te zaś zależnie od tego, czy wchodzą w czynność mięśnie gładkie, czy gruczoły, nazywamy odruchami trzewiowymi lub wy n 1 czy mł. Najbardziej dostępne badaniu są odruchy pierwszego rodzaju, w których wynikiem drażnienia jest ruch jakiś spowodowany skurozem mięśni prążkowanych. Badając właśnie odruchy rdzeniowe, poznano prawa ogólne tyczące się odruchów, o których mowa była w ogólnej fizyologii układu nerwowego. Z przytoczonych tam praw Pfliigera o ile tyczą się rozszerzania się odruehów rdzeniu ważnem jest przedewszystkiem to, że zazwyczaj ogranicza się odruch do strony drażnionej i do kończyny drażnionej, t. j. do takich grup mięśni, których nerwy pochodzą z tych samych odcinków rdzenia, do których zdążają drażnione właśnie nerwy dośrod kowe. Odruch taki nazyyamy miejscowym Nțlbo odcinkowym (Beck i Bikeles). Największa część odruchów rdzeniowych, to właśnie odruchy odcinkowe, w których ramię doprowadnjące i odprowadzające łuku odruchowego pochodzą z tego samego odcinka, lub sąsiadujących ze odcinków rdzenia pacierzowego. Najczęściej ośrodek odruchowy rozciąga        przez kilka odcinków przez kilka odcinków w ten sposób, że ramię doprowadzające i odprowadzające luku odruchowego znajduje się w dwóch odcinkach, oddzielonych od siebie jednym lub dwoma takimi odcinkami, któryeh korzonki są zupełnie przecięte (Beck i Bikeles). I tak n. p. w do’wiadezeniu, którego schematyczny rysunek przedstawia ryc. 125, mimo przecięcia całego VII korzonka ľdźwiowego, oraz tylnego VI ledźw. i przedniego I krzŔwego, moŻna otrzymać pewien Odruch miejscowy (zgięcie palców i stopy pod wpływem lekkiego ukłucia). Oezyăriśeie tu podnieta do odruchu wchodzi do rdzenia przez I krzy%wy odcinek, a impuls do ruchu wychodzi przez odcinek VI lędźwiowy, oddzielony od poprzedniego odcinkiem VII, ktÓrego korzonki zupełnie Są przecięte. Kierunek łuku odruchowego w rdzeniu jest tu wstępujący. W ten sam sposób sťĄn czynny w rdzeniu przebiegać i w kierunku zstępuj4eym (p. np. ryc. 126), a obejmować nietyłko 3, lecz także 4, a nawet i 5 odcinków, jak to wykazały badania Becka i Bikelesa zaŚledzenia prądów czynnościowych. Doświadczenia te maŔ to znaczenie, że pouczają nas, jaka jest anatomiczryypodstawa łuku odruc!yeyego w rdzeniu. Wiemy, że ze sznura tylnego, który stanowi dalszy ciąg korzonków tylnyeh, zdążają liczne gałązki oboczne do tylnego rogu tejsamej strony rdzenia, gdzie Część ich biegnie w głąb rogu przedniego. Są to tak zwane _yąjdluższe gałązki oboczne (4 ryc. 127), które rozdzielając się wachlarzowato, dochodzą aż do komórek ruchowych przednich rogów (Km ryc. 127). Te zatem włókna najdłuższe mogą tworzyć luk odruchowy prosty, czyli łuk odruchu miejscowe50, który biegnie od powierzchni czuciowej P przez włókno dośrodkowe s, korzonek tylny t i włókno 4 do komórki ruchowej Km, stąd przez włókno odśrodkowe m do mięśnia M (ryc. 127). Ponieważ jednak (jak to wykazał Bikeles) długie gałązki oboczne, pochodzące z włókien jednego korzonka tylnego, pozostają w dtmym odcinku rdzenia, a co najwyżej jeszcze w sąsiednim, nie dochodzą zaś do dalszych (ryc. 128), a ponieważ, jak widzieliśmy, odruch może dojść do skutku nawet i wtedy, gdy włókno doprowadzające łuku odruchowego oddalone jest od włókna odprowadzającego o kilka odcinków, wynika z tego, że łuk odruchu miefreowego może przechodzić też i innążdrogą. Drogę tę stanowiĆ mogą tylko krótkie gałązki oboezne fryc. 128 1. 2 3) które pozostają w tylnych rogach smrej substancyi, a które pośrednio, czyto za pomocą komórek włączonyeh typu Go Igi e go, eąteż za pośrednictwem wtórorzędnyeh włókien nerwowych, dopyowadzają podnietę do komórek ruchowych.

 

Przeczytaj też:
Kora mózgowa

Z badań anatomicznych Pleehsiga wynika, Że u płodu i dziecka wystepowanîe myeliny w korze mÓzgowej odbywa si? w pewnym stałym porządku. W danej chwili rozwoju dziecka  na półkulach pewne ezęŔei kory mózgowej z już zakończonym procesem myelinizaeyi, podczas gdy w innych proces ten si? jeszcze nie rozpoeął, a w Innych znowu jest ten proces mniej […]

Objawy po narkozie

Z takiemi ostrożnościami przeprowadzone badania, w których wycinano części okolicy psychomotorycznej, stwierdziły przedewszystkiem rezultaty osiągnięte metodą drażnienia eo do rozmieszczenia i Ścisłego umiejscowienia ośrodków psychomotorycznych, a zatem przekonały, że rzeczywiście z ośrodków tych wychodzą impulsy do ruchów do odpowiednich grup mięśniowych przeciwleglej połowy ciała. Ale oprócz tego pozwoliły nam objawy występująee po takiej ekstyrpacyi bliżej […]

Korzonki rdzenia

Prawo Bella. Na różnicę w roli fizyologicznej korzonków przednich i tylnych wskazał pierwszy w roku 1811 lekarz angielski Karol B ell a Mag en die (1822) za.pomocą doświadczeń dokładnie oznaczył kierunek przewodzenia obu tych rodzajów korzonków. Prawo okrešlaŔgęAlę_tych korzonków w przee I I a lub Bella-Mąg.ęA@iego, a opiewa ono: korzonki prze d wyłącznie Ț_uÔowe, k […]

DevURL
Partnerzy serwisu: